De wonderen van het tweetalig opvoeden van kinderen

“¿Aló? Koekiemonster? ¿Cómo estás? In de was? Sí, goed. Tot gauw!”

Één van mijn dochters deed alsof ze Koekiemonster aan de telefoon had. Ze was net een paar dagen eerder 2 jaar geworden. Dit was waarschijnlijk het eerste duidelijke voorbeeld van haar al verkregen kennis van zowel Spaans als Nederlands, en de manier waarop ze beide talen vloeiend en zonder te twijfelen in één zin kon gebruiken. Sinds dat moment heeft de taalkennis zich met een indrukwekkend tempo ontwikkeld, en beide meiden verbazen me elke dag weer met nieuwe woorden en zinnen, in beide talen.

MAMA

Mama. Zo’n simpel en klein woord, maar met een enorme betekenis. Ik vind het wonderlijk hoe een woord met maar vier letters zo veel verschillende betekenissen kan hebben en zo veel verschillende gevoelens kan oproepen, afhankelijk van wie het woord zegt, hoort of leest. Als je mensen vraagt wat “mama” voor hen betekent, zal je waarschijnlijk net zoveel verschillende antwoorden krijgen als mensen aan wie je de vraag gesteld hebt. Sommige mensen zullen praten over hun eigen moeder en wat zij voor hen betekent. Anderen zullen het hebben over zichzelf als moeder en hoe dit een zegen is, of een uitdaging, of beide. Sommigen zullen je  vertellen wat een geweldige moeder hun vrouw, zus of beste vriendin is. Anderen zullen praten over die speciale persoon die als een moeder is voor ze, ondanks dat ze niet hun echte moeder is. Weer anderen zullen verdrietig zijn omdat hun moeder niet meer bij hen is, maar zullen zich herinneren hoe fantastisch ze was toen ze nog leefde.

TIEN JAAR

18 april 2005

M´n twee koffers zitten boordevol met m´n allerbelangrijkste bezittingen, evenals de dingen die ik als eerste nodig zal hebben. Acht dozen vol andere zorgvuldig uitgekozen spullen worden verstuurd als vracht. Alles wat niet in deze dozen en koffers past is weggegooid, weggegeven of verkocht. Zo´n vliegticket is snel geboekt, maar als je dan eenmaal aan het uitzoeken, kiezen en inpakken bent blijkt het toch best wel een hele onderneming, het inpakken van ál je spullen als je gaat emigreren. Wat heb ik wel of niet nodig, wat wil ik graag bewaren, wat mag weg, wat kan ik beter opnieuw kopen als ik daar eenmaal ben? Best lastig al die keuzes. En als alles dan eenmaal uitgekozen en ingepakt is, een beetje een dubbel gevoel. Blij en opgelucht dat het allemaal gelukt is, maar tegelijkertijd wordt het toch ook ineens een stuk definitiever als je eerst al die dozen en daarna ook de koffers in de gang ziet staan.

Spiegeltweeling

Zaterdag, 28 maart 2015. Vanavond toen ik zei dat het tijd was om tanden te poetsen kwam, zoals bijna elke avond, A. als eerste de badkamer binnen rennen. Ze klom op het opstapje voor de wasbak en keek naar me in de spiegel met een mooie glimlach op haar gezicht. Ik keek terug... en zag N. Even was ik in de war, had ik het misschien niet goed gezien en was het toch N. geweest die even eerder de badkamer in was gelopen? Ik keek naast me en zag duidelijk dat het toch zeker wel A. was die daar naast me op het opstapje stond. Weer keek ik in de spiegel en opnieuw zag ik daar N. Naast me, A. In de spiegel, N. Een erg vreemde gewaarwording, die mij bevestigde wat ik al een tijdje dacht. Onze meiden zijn een spiegeltweeling! Ik had er een paar maanden geleden iets over gelezen en wist eigenlijk al wel bijna zeker dat ze een spiegeltweeling waren. Hun haar valt op natuurlijke wijze precies de andere kant op. Het is nog niet helemaal duidelijk of onze meiden links- of rechtshandig zijn, maar het lijkt er steeds meer op dat N. het liefst haar linkerhand gebruikt om te eten, tekenen, etc. terwijl A. in de meeste gevallen haar rechterhand gebruikt. En als ik me het goed herinner, kwamen zelfs hun eerste tandjes in spiegelbeeld door. Genoeg redenen dus om te denken aan een spiegeltweeling, maar vandaag werd het me toch wel ineens even heel erg duidelijk. Best wel vreemd om zo overduidelijk N. in de spiegel te zien, terwijl het toch echt A. was die er voor stond. Maar ook wel erg bijzonder. Identieke tweelingen komen al niet erg vaak voor (ongeveer 1 op de 285 zwangerschappen, of één derde van alle tweelingzwangerschappen) en spiegeltweelingen zijn nog zeldzamer: maar ongeveer een kwart van alle identieke tweelingen is een spiegeltweeling. Echt een lot uit de loterij dus en nog wel met de hoofdprijs: twee prachtige en bijzondere meiden. Wat ben ik trots op ze en blij dat ik hun mama mag zijn! :)

Veel voorkomende vragen aan tweelingouders – Deel 1: domme / vreemde / veel te voor de hand liggende vragen

Als ouder van een tweeling zal je veel onbekenden tegenkomen die je ineens erg interessant vinden en proberen een gesprek te beginnen door middel van allerlei domme, vreemde, ongemakkelijke of veel te persoonlijke vragen die ze waarschijnlijk nooit aan een vader of moeder van één kind of kinderen van verschillende leeftijden zouden stellen, maar waarvan ze op de één of andere manier denken dat het wel OK is om ze te stellen aan een meerlingouder. Voeg daar aan toe dat de meeste van deze vragen gesteld zullen worden op de meest ongemakkelijke momenten (stel je voor dat je aan het proberen bent om twee huilende baby’s tegelijk te troosten, of een poging aan het doen bent om twee peuters zo snel mogelijk in hun autostoeltjes te krijgen om op tijd thuis te zijn voor hun middagslaapje of avondeten), en je hebt de perfecte combinatie om chagrijnig, gestrest of zelfs boos te reageren op deze onbekenden die je tijd verspillen of dingen vragen die hen niets aan gaan. In het begin merkte ik dat even glimlachen, knikken of een kort ontwijkend antwoord geven de beste manier was om snel verder te kunnen. Soms besloot ik mensen zelfs te negeren indien mogelijk (ik weet het, dat is niet erg aardig… maar veel vragen zijn dat ook niet). Maar na een tijd wen je aan de vragen en kun je afhankelijk van de situatie kiezen of het het beste is om de knik/glimlach/kort antwoord-reactie toe te passen en door te lopen of een echt antwoord of volledige uitleg te geven (in de meeste gevallen zal je dan merken dat mensen eigenlijk helemaal niet zoveel informatie verwacht hadden en er soms zelfs helemaal niet in geïnteresseerd zijn maar alleen maar een gesprek wilden beginnen). Of als je er liever om wilt kunnen lachen kun je zelfs een grap of een dom antwoord gebruiken waardoor je zeker weet dat mensen niet verder zullen vragen.